Sögur af Mjaðarvöllum

Við skelltum okkur í helgarferð um daginn með mömmu og pabba til Prag. Við tókum léttan túrista hring, löbbuðum um miðbæinn, drukkum lókal bjórinn og silgdum um Moldá.

Aðra eins þvögu af túristum hef ég aldrei séð áður, borgin er greinilega mjög vinsæl. Út af þessum mikla fjölda ferðamanna gerir starfsfólk veitingastaða/verslana sér fulla grein fyrir því að viðkomandi viðskiptavinur muni aldrei koma aftur. Þjónustan var eftir því.

Borgin á hins vegar mikla og merkilega sögu sem nær mjög langt aftur. Þarna eru gamlar og flottar byggingar, brýr og önnur mannvirki sem gaman var að sjá. Einhversstaðar las ég þarna væri líka flott ópera sem vert væri að kíkja á. Það bíður betri tíma.

Við gistum á fínu hóteli rétt fyrir utan miðbæjarkjarnann. Frá hótelinu var ekki nema 5 mín labb og 300m lækkun í U-bahn sem flutti okkur beint niður í miðbæ.

Moldá hrein og tær

Götulistin dafnar

Um borð í bátnum sem silgdi með okkur um Moldá var Dixie band. Bandið samanstóð af mjög góðum banjóleikara/söngvara, kontrabassaleikara sem heyrðist lítið í, þokkalegum saxafónleikara og ansi drykkfeldum og lélegum básúnuleikara (öllu jöfnu smakka básúnuleikarar ekki áfengi og eru mjög góðir að spila). Ef vel er að gáð sést básúnuleikarinn styðja sig við hljóðfærðið vinstra megin á myndinni. (tóndæmi)

Tékka eru stoltir af bílunum sínum (eðlilega, enda bestu bílarnir fyrir utan Lödur).

Fjöldi atvinnubetlara var í réttu hlutfalli við fjölda ferðamanna. Þessi lagðist nánast flatur í jörðinni í hvert sinn sem peningur datt í lúsugan hattinn.

Hápunktur ferðarinn var svo 45 mín sight-seeing um gamla bæinn. Bílstjórinn var svo sveittur og illa lyktandi að það var eins og hann hefði hlaupið maraþon daglega í skyrtunni sinni í 5 ár. Í stað þess að þvo skyrtuna svo á milli, þá hefur hún líklegast verið sett í lokaðan plastpoka. Það var æðislegt að sitja í lítilli rútu og fá að njóta lykatarinnar án þess að þurfa að borga neitt auka fyrir það.

Ekki verður hjá því komist að minnast á Tékkneska bjórinn. Ég drakk nú bara tvær tegundir sem ég taldi mig þekkja vel, Pilsner Urquel og Tékkneskan Böðvar. Þetta eru báðir bjórar sem hafa lengi verið til í Ríkinu heima.
Það er hins vegar ekki hægt að bera það saman að kaupa bjórinn í gleri heima (þá orðinn oft nokkuð gamall) eða að drekka hann af krana á knæpu í brugglandinu. Þvílíkur gæðamunur. Sérstaklega fannst mér Pilsner Urquel vera miklu miklu betri en maður á að venjast heima. Ég náði hins vegar ekki að fara á lókal brugghús í Prag, en það eiga að vera nokkur í borginni. Eins og ýmislegt annað þá bíður það betri tíma.