Stóra kebab hneykslið
Í fréttum undanfarna daga er mikið búið að ræða um stóra kebab hneykslið í Þýskalandi. Það kom í ljós að eitthvert fyrirtækið var að selja marga ára gamalt kjöt til kebab matsölustaða.
Eftir að hafa borðað kjúklingakebab í Berlín síðasta sumar og tekið afleiðingum þess margar vikur á eftir, þá kemur þetta mér ekki á óvart. Ég hugsa að enginn geti gert greinarmun á góðu og/eða nýju kebab kjöti eða bara gamalli drullu sópaðri upp úr gólfinu. Þegar búið er að þræða viðbjóðinn upp á teininn og krydda og salta þá deyr allt náttúrulegt bragð af kjötinu (hafi það eitthvað verið). Jafnvel ríkt þráabragð hverfur þegar kebab kryddið er búið að leika um kjötið.
Það virðist líka vera skilyrði fyrir kebab matsöluleyfinu hér að vera sveittur tyrki sem kann ekki að þrífa sig eða í kringum sig.
En jafnvel þó svo þessi matur sé algjör óþverri, þá er fátt betra eftir að hafa setið að sumbli að fá sér sveittan kebab með miklum lauk og extra mikilli sósu. Það tryggir líka veikindi daginn eftir sem eru ekki alltaf vís ef maður drekkur bara bjór.
Sunna Grimma said,
september 5, 2006 @ 11:34 am
Jæks… held ég haldi mig bara við bradwurstinn og bjórinn þegar við komum í heimsókn!
Brynjar said,
september 5, 2006 @ 11:37 am
og súrkálið auðvitað…
Þröstur said,
september 5, 2006 @ 3:11 pm
Þú lítur nú ekki einu sinni sjálfur við súrkálinu þannig að það er nú óþarfi að pína því upp á saklausa gesti…
f.willy said,
september 7, 2006 @ 7:13 pm
Kebaabb… aarrrrgghghhhh…
Ég prísa mig sælan yfir að vera ennþá á lífi eftir Póllandskebabið eftir að hafa heyrt kjúklingakebabsöguna þína. Reyndar þá leyfði ég mér að fá mér kebab síðla nætur á virtum kebab stað í Stokkhólmi í vinnu-svallferðinni um síðustu helgi (þín var vissulega saknað), við Bjarki fengum okkur kebabpítsu saman og náðum einmitt að vera afgreiddir sekúndubrotum áður en einn gaurinn mölvaði mjólkurglas ofaní sósudallinn. Það fer engum sögum af þeim sem voru afgreiddir á eftir okkur.
Brynjar said,
september 7, 2006 @ 7:51 pm
Sögu þeirra sem á eftir fóru getur þú væntanlega lesið aftarlega í Kvöldblaðinu í Stokkhólmi (eða hvar sem dánarfregnirnar eru nú staðsettar).
Annars er kebab pizza eitthvað sem ég á eftir að prófa. Þarna er væntanlega verið að sameina það besta frá báðum þjóðum. Ítalir tefla fram brauðinu með tómatsósunni og Tyrkirnir mæta með gamalt kryddað kjöt, lauk, hvítlaukssósu og matareitrun.