Sögur af Mjaðarvöllum

Á dögunum brá stjórn SÍMON-ar sér í bílferð norður í land til að skoða tækniminjasafnið í Sinsheim. Sinsheim er lítill bær ekki langt frá Frankfurt og er líklegast ekki þekktur fyrir neitt annað en þetta safn.

Helsti tilgangur ferðarinnar var að skoða Concorde þotuna sem safnið eignaðist eftir að þeim var lagt.

Concorde þotan er staðsett ofan á Snitzel veitingastað safnsins

Engar tölvur sem geta klikkað þarna, bara alvöru takkar til að ýta á

Þarna er líka eitt eintak af rússneskri Concorde eftirlíkingu sem heitir Tupolev Tu-144

Traust víravirki í rússnesku þotunni

Hér stend ég við brynvarðan bíl af svipuðu módeli og B. Bjarnason hefur verið að skoða fyrir íslensku óeirðalögregluna.

Hér líka annað módel sem gæti hentað íslenskum aðstæðum

Þarna voru líka stórglæsilegir bílar

Þessi var með sveif svipaðri þeirri og fylgdi með Lödu 1200

Ég lenti í þeirri skemmtilegu reynslu núna áðan að vera stoppaður á hjólinu af þungvopnaðri þýskri leynilögreglu. Ekki bara var ég nýbúinn að fara yfir á rauðu ljósi, heldur var ég líka að taka fram úr gömlum kalli á hjóli sem fór allt of hægt, ég var því úti á miðri götu í stað þess að halda mig hæfilega til hliðar.

Hinn meinti glæpur minn var þó ekki brot gegn umferðarlögum heldur þótti þeim grunsamlegt að karlmaður af minni stærðargráðu væri á svona litlu (ákaflega karlmannlegu) kvennmannshjóli og hjólið hlyti því að vera stolið!

Eftir að ég lék leikinn “Do you speak english?” þá varð þetta allt miklu þvingaðra, því hvorugt þeirra talaði ensku. Þau gátu þó sagt mér að þau væru að leita að stolnum hjólum. Þau náðu líka að stama upp úr sér að maður ætti að ganga með vegabréf á sér en eina skilríkið mitt var 20 EUR seðill. Ég veit hins vegar ekki hvort það sé algengt að múta löggunni hérna svo ég beið með það. Það var þó ánægjulegt að fá smá þýskt uppeldi. Hér eftir veit ég að vegabréfið á að vera í vasanum.

Það var áhugavert fylgjast með lögreglunni að störfum. Þau skoðuðu hjólið hátt og lágt, tóku niður serial númer, opnuðu og lokuðu lásnum á hjólinu, hringdu símtöl, kölluðu í talstöðina og skrifuðu á einhverja miða. Eftir um það bil 10 mínútur fékkst það á hreint að hið stolna hjól var alls ekki stolið. Ég var því laus undan armi laganna, eða eins og hin hundtrygga aðstoðarkona sagði á reiprennandi ensku: “OK”.

Því miður voru þetta ekki félagarnir Derrick og Harry Klein. Þeir hefði aldrei látið sjá sig á Hondu-jazz leynilögreglubíl.

Um helgina skelltum við Ásta okkur til Vínar. Tilefnið var að Kammerkór Hafnarfjarðar var kominn þangað til tónleikahalds.

Vín tók vel á móti okkur, veðrið var frábært og gaman að hitta kórinn.

Á laugardaginn hélt kórinn tónleika í Waisenhauskirkjunni. Þangað mættum við ásamt fullt af fólki og hlustuðum á tónleika.

Um kvöldið fórum við ásamt Finnboga og Davíð á veitingastað sem heitir Zum Narrischen Kastanienbaum. Þarna fékk ég bestu Zwiebelrostbraten sem ég hef smakkað hingað til. Þarna sátum við úti í góða veðrinu þangað til ekkert pláss var lengur fyrir mat eða drykk.

Eins og sést er Davíð himinlifandi með Svínakjötið og Semmelknödelið sitt sem hann pantaði sér.

Á sunnudeginum skruppum við Ásta yfir til Bratislava í Slóvakíu. Þangað var ekki nema klukkutíma akstur frá Vín.

Eins og fleiri Austur-Evrópskar borgir þá er miðbærinn í Bratislava mjög fallegur og mikið gert út á ferðmenn. Það þarf hins vegar ekki að keyra langt út fyrir hann til að komast í subbuleg og niðurnídd hverfi.

Bestu bílana finnur maður alltaf eftir því sem austar dregur.

Pestasúlan í Bratislava.

Á sunnudagskvöldinu borðaði hópurinn saman á Heurigen Feuerwehr-Wagner. Heurigen er austurríska útgáfan af þýskum bjórgarði, nema í staðinn fyrir að maður drekki bjór úr líterskrúsum, þá drekkur maður vín úr krúsum (þó bara úr 0.3l dvergkrúsum). Eftir frábæran mat og nokkra lítra af víni (og alls ekki svo marga snafsa) ákvað ég að kaupa mér flösku til að taka með heim. Áður en ég vissi af var ég kominn djúpt ofan í einhvern kaldan og dimman kjallara í Austurríki (óvíða er einmitt meiri kjallaramenning en í Austurríki). Mér tókst þó að komast upp aftur og hafði með mér tvær flöskur af Nußberger Rheinriesling Kabinett frá 1987. Ég efast þó um að ég muni nokkurn tíman tíma að opna þessar flöskur.

Á mánudeginum stóð ég fyrir gönguferð um miðborgina þar sem ég stamaði fróleiksmolum upp úr Lonely Planet bók .

Rýnt í kortið til að fá nákvæma staðsetningu.

Gönguferðin endaði svo á Hotel Sacher þar sem við snæddum hina frægu Sacher tertu með rjóma í sínu náttúrulega umhverfi.

Skemmtileg falin myndavél, ættuð frá Þýskalandi.

…og bjór brugga.

Eins og ég hef minnst á áður þá er ansi mikið af lögum, reglum og bönnum hjá Þjóðverjum.

Það sem mér finnst einna skemmtilegast er hvað samfélagið allt tekur virkan þátt í þessu. Ekki bara passar fólk upp á sjálft sig, heldur eyðir það miklum tíma í að passa að allt fólkið í kringum sig brjóti engar reglur, boð eða bönn. Þetta fólk myndar sjálfboðaliðalögregluna sem sér um að veita manni allt það semfélagslega aðhald sem þörf er á í stóru samfélagi.

Ef ég til dæmis lendi í því að hjóla ljóslaus að kvöldi til, þá líður stuttur tími þangað til einhver öskrar blíðlega á mig og bendir mér á þessa dauðasynd. Þarna grípur samfélagið tímanlega inní og kippir mér snarlega úr umferð svo ég verði hvorki sjálfum mér né öðrum til ama.

Þeir sem sem búa í fjölbýlishúsi vita að það verða allir að leggjast á eitt svo sambýlið gangi snuðrulaust fyrir sig. Til að tryggja þetta hanga 5 miðar á þeirri stuttu leið sem liggur frá dyrunum mínum út úr húsinu.

1. München glímir við flokkunarvandamál

Hér er talað um hvað borgin glímir við mikið flokkunarvandamál á rusli. Þetta fær mann til þess að fá nagandi samviskubit flokka ruslið betur þegar maður fer út í ruslagám

2. Dyrnar eiga að vera lokaðar

Hér er maður einfaldlega minntur á að hurðin eigi að vera lokuð. Þetta er eðlileg krafa, enda eru hurðir ekki gerðar til þess að standa opnar.

3. Lokið dyrunum hljóðlega

Við viljum alls engar hurðaskelli í okkar fjölbýlishúsi. Þarna fær maður létta áminningu svo maður gleymi sér ekki í hita leiksins og skelli á eftir sér. Oftar en ekki hefur þessi miði bjargað mér frá því að skella harkalega á eftir mér (eins og ég er vanur).

4. Stóra flokkunarmálið

Um daginn fékk ég bréf frá hússtjórninni þar sem ég var minntur á að flokka ruslið mitt betur. Þarna uppgvötaði ég að ég hafði verið að henda tómum niðursuðudósum í ruslið, þvert á allar reglugerðir. Í dag fara þær í sér poka sem ég rölti svo með í grenndargám

5. Enga stubba í garðinn

Hér er verið að ítreka að garðurinn sé enginn öskubakki. Sumir síreykjandi nágrannar mínir hafa leikið þann ljóta leik að henda stubbunum beint út í garð eftir notkun.

Allir þessu litlu miðar valda því að ég verð smátt og smátt betri þegn. Maður hættir að vera sjálfselskur og grunnhygginn og fer að hugsa meira um fólkið í kringum sig.

Á síðasta föstudag klifu félagsmenn SÍMON-ar Nockherberg og skelltu í sig nokkrum krúsum af dýrindis Paulaner sterkbjór.

Jólin fóru venju samkvæmt vel fram. Hápunktur þeirra í þetta skiptið var þegar ég og Finnbogi elduðum heimagert knödel sem léttan forrétt. Um afganginn af veislunni sá svo Þröstur, sem eldaði nautalund í aðalrétt og heimalagaðan ís í eftirrétt.

Knödel er einn af þeim réttum sem af einhverjum orsökum hefur ekki náð nógu mikilli útbreiðslu á Íslandi. Þeir sem til þekkja vita hins vegar að þetta er einn af hápunktum þýska eldhússins. Í raun er ekki hægt að tala um svínakjöt og bjór nema minnast á knödel í sömu andrá.

Til eru óendanlega margar tegundir og útfærslur af knödeli. Vinsælast hér í Bæjaralandi eru þó brauðknödel og kartöfluknödel. Einnig hef ég smakkað hveitibjórsknödel sem var mjög gott.
Knödel er oftast borið fram sem meðlæti með vel elduðu svínakjöti og hefur það megin hlutverk að sjá um að soga alla sósuna upp af disknum inn í sig. Knödel er alltaf þriðju eða fjórðu kynslóðar matvara þ.e. mest allt af innihaldinu er vel eldað og brasað þegar knödelið er búið til og svo er það allt hnoðað saman, soðið og steikt. Knödel kemst því líklegast seint í matreiðslubækur þeirra sem aðhyllast hráfæði.

Tegundin sem við elduðum var Kartöfluknödel með bjórsósu og rauðkáli.

Hér gefur að líta grunninn þegar búið er að hnoða saman kartöflum, mjöli, beikoni, smjöri og allskonar kryddum í góðan deighleif:

Eftir að búið var að sjóða knödelið í var það skorið niður og steikt hressilega í miklu smjöri. Eins og sést augljóslega á þessari mynd liggur líka beint við að rífa knödelið niður eftir steikingu, blanda því saman við egg og hveiti, og steikja svo snitzel upp úr því:

Með knödelinu var borin fram dýrindis heimalöguð bjórsósa. Einnig var góð sletta af rauðkáli látin fylgja með:

Með knödelinu drukkum við svo dökkan Kalda sem féll mjög vel að bjórsósunni og small auðvitað við knödelið.

Loksins fékk ég fleiri Derrick þætti á í hús.
Betra sjónvarpsefni þekkist auðvitað ekki.

Mbl.is flytur þau stórtíðindi að íbúar Þýskalands, Austurríkis og Sviss ætli að slökkva ljósin heima hjá sér klukkan átta í kvöld.

Ég get ekki séð að þetta breyti neinu. Það eru alltaf öll ljós slökkt hvort eða er, það tímir enginn að láta ljósin loga. Stundum held ég að það sé rafmagnslaust í hverfinu mínu, en svo stuttu síðar man ég að í kringum mig búa hagsýnir/nískir Þjóðverjar (og blankir Tyrkir) sem láta birtuna af næsta ljósastaur nægja fyrir heimilið uns birtir næsta dag.

Íslendingafélagið í München hélt venju samkvæmt Fullveldisdaginn hátíðlegan. Í þetta skiptið lá leiðin á Weisses Brauhaus sem er staðsett í hjarta borgarinnar, rétt við Marienplatz.
Ekki bara býður brugghúsið upp á besta hveitibjór í heimi, heldur er maturinn alveg stórkostlegur.

Hér gefur á að líta svínakjötshleifinn í Aventinusarbjórsósunni (auðvitað með kartöfluknödeli) sem ég borðaði.

Því miður náði ég ekki mynd af weißbierknödelinu sem Formaðurinn át, en ég held að ég hafi aldrei séð jafn girnilegt knödel á ævinni. Ég náði hins vegar fínni mynd af svíninu sem Davíð át

Takið eftir hvernig svín og knödel nánast renna saman í eitt…

Eftir staðgóðan hádegismat og einn bjór var haldið á jólamarkaðinn þar sem áhugasamir gátu fengið sér smá Glühwein að drekka.

Eftir stutt stopp í Dallmayr þar sem keyptar voru unnar kjötvörur hófst svo afmælisveisla hjá Davíð. Þar var boðið var upp á Agustiner bjórtunnu sem lagðist mjög vel í gesti.

Davíð fær hrós fyrir góða veislu. Sérstaklega vil ég minnast á pinnamatinn, sem var virkilega framúrskarandi!