Sögur af Mjaðarvöllum

Bjór dagsins kemur eins og síðasti bjór dagsins frá Schneider fjölskyldunni.

Tegundin í dag er Aventinus. Þetta er bjórtegund sem ég, þar til fyrir skömmu, hafði ekki hugmynd um að væri brugguð - Stark-Weissbier. Tegundin sameinar þarna tvær mjög skemmtilegar bjórtegundir, stark bjórinn og hveitibjórinn, en báðar tegundirnar þykja mér mjög góðar.
Bjórinn er 8.2% að styrkleika, all dökkur (dökk rauður og gruggugur) að sjá og auðvitað bruggaður eftir þýsku hreinlalögunum frá 1516. Fyrir áhugasama lesendur um matarmikla bjóra þá er hann með Stammwürze upp á 18,5% sem þykir mjög gott.

Þegar bjórnum er hellt í glasið kemur fyrsta gæðamerki Scheinder feðga í ljós. Froðan er mjög þétt og freyðir mátulega í upphafi, þ.e. 1.26 cm upp fyrir brún glasins. Froðan er það þykk að maður sér strax að hún er komin til að vera.
Lyktin af bjórnum minnir nokkuð á venjulegan hveitibjór, en þó er ögn meiri rjómakaramellu ilmur sem skín í gegn heldur en af venjulegum hveitibjór. Ef vel er þefað má finna létta áfengislykt stíga til himins.

Bragðinu verður vart lýst með orðum. Hér er á ferðin hin fullkomna blanda af hveitibjór og starkbjór. Frá hveitbjórnum kemur mjúk fínkennd gosfroða sem gefur bjórnum þykka og dúnmjúka áferð. Frá starkbjórnum kemur svo styrkurinn og ansi flókið bragð sem erfitt er að lýsa. Þetta er einhver blanda af áfengi, karamellu, banana, perum, humlum, sóti, fleski, sykri, óþekktum kryddjurtum og einhverju sem ég veit ekki hvort hefur nafn. Ofan á þetta er bjórinn nokkuð sætur sem gefur honum góða sunnudagsáferð. Kannski það sem kemst næst þessum bjór væri að setja gos í Gammel Dansk snafs og bera fram í bjórglasi.

Aventinus hefur nokkuð ríkt eftirbragð. Sérstaklega er nokkuð mikið sykur og humlabragð í lokin. Þessi blanda kallar svo auðvitað strax á annan sopa. Bjórinn er þó ekki hentugur þegar kemur að mikilli magndrykkju. Mig grunar að eftir svona 4-6 flöskur sé aðeins farið að svífa á mann.

Hér er kominn bjór sem ég set við hliðina á því besta sem ég hef drukkið. Þar trónir auðvitað hæst Augustiner Helles sem er minn uppáhalds bjór. Það er hins vegar erfitt að bera saman helles og stark/hveitibjór. Þetta eru gjörólíkar týpur með sitthvort áhugamálið.

Þar sem þetta er að hálfu hveitibjór þá er þetta líka tilvalinn bjór fyrir þá sem ekki drekka áfengi, enda eru bæði hveitbjórinn og starkbjórinn nær því að vera matur heldur en bjór.

Aftur fær bjórinn frá Schneider Weisse hæstu einkunn! Ég hvet alla drekkandi einstaklinga til að verða sér út um flösku í næsta drykkjarvörumarkaði og smakka.

Bjór dagsins kemur að þessu sinni frá G. Schneider & Sohn.
Schneider brugghúsið var stofnað í München árið 1872 af Georg Schneider I og syni hans. Eftir að brugghúsið var eyðilagt í stríðinu 1944 var öll framleiðslan flutt til Kelheim þar sem hún er enn í dag. Frá upphafi og til dagsins í dag hefur brugghúsið verið rekið af Schneider fjölskyldunni.

Schneider brugghúsið einbeitir sér eingöngu að hveitibjórum og framleiðir í dag:

• Original - Þann sem ég er að smakka í dag
• Weizen Hell - Ljós hveitibjór
• Kristall - Tær hveitibjór, lítur svipað út eins og venjulegur Helles
• Leicht - Léttari útgáfa bæði í kaloríum og áfengismagni. Hentar börnum milli þriggja og átta ára.
• Alkoholfrei - Áfengislaus “bjór”. Hentar börnum frá núll til tveggja ára.
• Aventinus - Stark hveitbjór, 8.2%. Þessi fær sér umfjöllun á næstu dögum.

Vitaskuld er allur bjórinn bruggaður eftir þýsku hreinleikalögunum.

Af mörgum hér í borg þykir Schneider hveitbjórinn bera af í heimi hveitibjóranna. Enginn kemst með tærnar þar sem Schneider hefur einhvern tímann verið með hælana.

Bjór dagsins er eins og áður sagði Original útgáfan. Þetta er hveitibjór í dekkra lagi (dunkel), 5.4% að styrkleika.

Um leið og bjórnum er hellt í glasið kemur í ljós þvílíkur gæðabjór þetta er. Froðan er hnausþykk og freyðir akkúrat 1.26 cm. upp fyrir brún glasins. Ilmurinn af bjórnum ber keim af léttum negul, múskat og öðrum kryddum, semsagt dæmigerð lykt fyrir góðan hveitibjór.
Hafi lyktin verið góð þá er bragðið ólýsanlegt. Bjórinn er mjög ferskur, nokkuð þéttur og flæðir um munninn eins og góð rjómasveppasósa. Froðan lifir allan sopann og alveg ofan í maga (jafnvel lengra…). Í bragðinu er örlítill ávaxtakeimur sem krafsar aðeins yfir í bananabragð. Smá bitur keimur kryddar svo það sem þarf að bæta við. Strax eftir fyrsta sopann kemur svo milt rjómakennt eftirbragð sem kallar samstundis og ítrekað á næsta sopa og skömmu síðar á nýja flösku.
Þétt froðan endist allan tímann meðan verið er að drekka úr glasinu. Enn er þykkt lag af froðu þegar síðasti sopinn er tekinn.

Schneider Weisse - Original fær hæstu einkunn hjá mér. Ég hvet alla þá sem ekki hafa smakkað hann að verða sér úti um flösku í næsta drykkjarvörumarkaði og smakka.

Bjór dagsins kemur að þessu sinni frá Weihenstephan, elsta brugghúsi í heimi sem er ennþá starfandi. Brugghúsið er staðsett í Freising sem er smábær rétt fyrir utan München.

Sögu Weihenstephan má rekja aftur til 1040. Frá því ári fengu þyrstir munkar úr reglu Benedikts að brugga bjór til eigin neyslu og einnig til að selja. Síðan þá hefur Weihenstephan bruggað og selt bjór, enda engin ástæða til að breyta til ef viðskiptin ganga vel. Brugghúsið sjálft er ennþá á sama stað og í upphafi, á Nährberg hæðinni í Freising.
Frá Weihenstephan koma líka ýmsar aðrar landbúnaðarafurðir (mjólk, rjómi og ostar).

Bjór dagsins er Weihenstephaner - Hefe Wessbier. Þetta er klassískur hveitbjór, 5.4% styrkleikar, bruggaður skv. Þýsku Hreinleikalögunum frá því árið 1516

Froðan er nokkuð falleg þegar búið er að hella í glasið. Það er alltaf ákveðin öryggistilfinning sem kemur þegar maður sér þétta og góða bjórfroðu. Liturinn á bjórnum er einnig fallegur. Hér því strax kominn góður grunnur til að byggja á.

Áður en fyrsti sopinn er tekinn finnst mjúk ávaxtalykt með nokkuð ríkum bananakeimi. Við fyrsta sopa finnst ekki eins mikið bananabragð og ég átti von á. Hins vegar tekur á móti nokkuð ríkt humlabragð sem jaðrar við að vera rammt, en er það ekki. Djúpt í bragðinu má svona finna vott af einhverjum kryddum sem maður hefði frekar átt von á að hitta í jólasmákökum en bjór. Eftirbragðið er nokkuð milt með rjómakeim, en fer örlítið út í rammt í lokin.

Á heildina litið er þetta fyrirtaks hveitbjór. Sómar sér eflaust mjög vel með hvítpyslum á sunnudagsmorgni eða sem svaldrykkur fyrir fólk sem smakkar ekki áfengi.

Bjór dagsins kemur að þessu sinni úr smiðju Hacker-Pschorr manna. Þetta er ekki fyrsta sinn sem bjór frá Hacker-Pschorr fer inn fyrir mínar varir, sjá Hacker-Pschorr Oktoberfest Märzen þar sem hægt er að lesa örstutta umfjöllun um brugghúsið.

Sternweisse er eins og nafnið gefur til kynna hveitibjór. Þetta er nokkuð dökkur bjór án þess þó að vera dunkel, 5.5% að styrkleika.

Um leið og ég hellti í glasið kom nokkuð mikil froða (auðvitað flæddi samt ekki uppúr eins og þegar maður hellir Víking Premíum). Skömmu síðar féll froðan ansi hratt. Þetta var því ekki góð byrjun. Í góðum bjór, og þá sérstaklega hveitibjór, þá lifir froðan lengi lengi án þess þó að gjósa harkalega í upphafi.

Í þetta skiptið var ég nokkuð svikinn. Í upphafi kom fann ég nokkuð súrt bragð í bland við banana. Í stað þess að bjórinn fylgdi þessu eftir með ríku rjómakenndu eftirbragði kom bara ekki neitt. Eftir nokkra sopa var hann því farinn að minna meira á sítrónuvatn en bjór. Ekki kemur upp nein löngun í næsta sopa sem er mjög sjaldgæft þegar verið er að drekka bjór sem er bruggaður á stór Münchenar svæðinu. Þetta eru því mikil vonbrigði. Bjórinn kláraðist þó samviskusamlega úr glasinu þegar Indriði kom í heimsókn.

Ég verð að gefa þessum bjór falleinkunn. Hann getur hugsanlega nýst íþróttamönnum sem vantar ferskan svaldrykk fyrir erfiðan leik, en hann er ekki að gera neitt fyrir áhugmenn um bjór, hvað þá að hann henti til magndrykkju.

Vikuna 3. til 10. maí kíkti Finnbogi efnafræðingur í heimsókn.
Helstu afrek voru eftirfarandi:

• Bjór drukkinn á Vorhátíðinni með SÍMON-i
• Sáum óperuna Der Rosenkavalier
• Sáum óperuna Der Fliegende Holländer
• Fórum og sáum þýskt handverk í túbuverksmiðju suður af borginni
• Bjór og Svínahaxi í Augustiner Bierhalle
• Skemmtiferð í IKEA
• Zwei mal essen hjá Martino (ítalaskur veitinga sérfræðingur, er c.a. 2 tíma að elda ofan í mann)
• Fengum espresso hert með Sambuca hjá sama ítala
• Þýskur morgunmatur á Orlando á sunnudagsmorgninum (hveitibjór, hvítpylsur, beikon og annað létt meðlæti)
• Með þessu kíktum við svo ofan í nokkrar bjórkrúsir svo engin væri þyrstur

Hér eru svo nokkrar myndir af Vorhátíðinni.

Til að halda uppi stemmningunni var stókostlega lélegt band, sem auðvitað stóð fyrir sínu.

Bandið náði ákveðnum hápunkti þegar þeir fluttu þýska leðurtónlist í viðeigandi fatnaði

Sekúndubrot áður en Dabbi krafsaði illa í Finnboga

Fín skemmtun!

Uppfært 17.05.2007
Hér er tengill á bandið sem var að spila http://www.eslarner-showband.de/

Matargerð þjóðverja er um það bil 99.9% fullkomin. Það sem þeir gera vel gera þeir mjög vel. Ólíkt því sem maður er vanur að heiman þá er t.d. hægt að fá örugglega 100-200 mismunandi tegundir af skinku, þær eru allar góðar, ekki gerðar eingöngu úr salti og vatni, og eru allar með bragði (eitthvað sem Kjarnafæði, Ali, Goði og hvað kjötvinnslurnar heima ættu nú að kíkja á við tækifæri).

En það er þetta 0.1% af matargerðinni sem eftir stendur.

Þjóðverjar kunna ekki að búa til hamborgara. Það segir sína sögu að bestu borgarana fær maður oftast á MacDonalds og á Burger King, amerískum subbukeðjum sem maður myndi aldrei borða hjá á Íslandi. Ef mig langar í góðan borgara hérna úti þá hef ég tvo möguleika. Búa hann til sjálfur eða fara á amerísku subbukeðjurnar.

Vandamálið liggur held ég aðallega í kjötbolluhefð og mikilli svínsdýrkun, og þá aðallega á stoltinu, Das Schwäbisch-Hällisches Landschwein.

Þegar þjóðverjinn sér hreint óblandað nautahakk sem er kjörið til hamborgaragerðar tekur hann það kjöt strax til hliðar og sækir sér svínahakk. Þeir sem eru hvað fremstir í hamborgaragerð nota reyndar stundum blandað hakk, 10% naut og 98% svín.
Út í svínahakkið fer svo egg og hveiti. Þessu er svo hnoðað saman (jafnvel smá laukur settur út í), nema í staðinn fyrir að þetta verði kjötbollur með brúnni sósu, þá er þetta flatt út í hamborgara.

Hefst svo steikingin. Venjulega nautakjötshamborgara grillar maður venjulega bara rétt þangað til kjötið er ekki lengur eldrautt í miðjunni. Þýski svínahamborgarinn fær hins vegar að finna fyrir því í svona 15 mín á hvorri hlið. Þetta veldur því að hafi kjötið á einhverjum tímapunkti haft tækifæri á að vera gott, þá er það orðið vont. Restin er svo nokkuð hefðbundin, með þessu eru bornar fram franskar og mæjónes að vild.

Það má hins vegar ekki misskilja og halda að ég hafi eitthvað á móti svínakjöti. Þvert á móti er þetta einn af mínum uppáhalds mat. Hver hefur t.d. ekki fengið sér Svínahaxa með súrkáli og knödel kúlu á góðum degi?? Það er bara þessi misnotkun að nota það í hamborgara sem mér líka ekki.