Veit einhver hvort þetta sé sama Bjórvinafélag og var stofnað á einhverri skítugri subbuknæpu í Reykjavík 1. mars fyrir svona 5-7 árum?
Ég man ekki betur en ég hafi verið á stofnfundi þar, skráð mig og skilið eftir netfang, en síðan hefur ekkert gerst…
Þegar ég gekk fram hjá uppáhalds veitingastaðnum mínum áðan, La Perla, tóku á móti mér slæm tíðindi, staðurinn er hættur!
Síðast í gær gekk ég glaður þaðan út, með pizzu og lasagna, og bjóst ekki við öðru en að þangað gæti ég aftur farið í dag, rétt eins og alla aðra daga sem ég hef dvalið í München. Eigendurnir kvöddu mig í gær eins og alltaf og óskuðu mér góðrar kvöldstundar. Ekki óraði mig fyrir því að daginn eftir væri þetta allt saman búið. Hefði ég vitað það hefði ég kannski keypt aðeins meira og sett í frystinn.
La Perla var ítölsk trattoria eins og þær gerast bestar. Það var ítölsk fjölskylda, Andolina Maria, sem átti og rak staðinn.
Afi var heilinn á bak við reksturinn, hann hannaði upphaflega rekstrarmódelið. Hans hlutverk var aðallega að drekka bjór þangað til hann stóð stjarfur af gleði, auk þess sem hann slökkti ljósin á kvöldin. Einnig rakst maður alltaf á Afa inni á klósetti ef maður fór þangað. Amma sá um að skenkja í glösin, krydda og hella olíu á salatið, og síðast en ekki síst að drekka með Afa. Dóttirin sá svo um að þjóna til borðs og sonurinn (eða kall dótturinnar, aldrei verið viss hvernig hann tengdist inn í þetta) sá um að vaska upp, elda, ganga frá, skúra, þurrka af, opna staðinn á morgnanna og halda sig til hliðar í eldhúsinu svo enginn sæi hann.
Hver fjölskyldumeðlimur hafði sitt vel skilgreinda hlutverk og allir fóru eftir því samviskusamlega. Þessi skýra verkskipting var eitt af því sem gaf staðnum mikinn sjarma.
Þessa mynd tók ég fyrr í dag. Líklegast get ég útilokað að framkvæmdirnar fyrir utan Perluna tengist því að Afi hafi verið að grafa bílakjallara undir staðinn fyrst að hann er hættur…
Perlan hefur átt stað í huga mínum frá því ég kom fyrst til München, líklegast svona 15 ára gamall. Þangað var iðulega farið og borða og drukkið þegar Pétur bjó hérna. Af öllum þeim ítölsku stöðum sem ég hef farið inná stóð Perlan alltaf uppúr. Það skemmdi heldur ekki að ljósi bjórinn sem boðið var uppá var Augustiner og hveitibjórinn var frá Schneider fjölskyldunni.
Eftir að ég flutti til München hef ég verið reglulegu gestur þarna, ýmist tekið með mér mat heim, eða setið þarna og notið alls þess sem staðurinn hefur uppá að bjóða. Á Perluna hef ég farið með flesta þá gesti sem til mín hafa komið og allir hafa þeir verið ánægðir. Það sem gefur svona stöðum gildi er fjölskyldustemmningin. Þarna var alltaf sama fólkið sem tók á móti manni, þekkti mann og ég þurfti ekki nema segja orðið “Pizza” þá hljóp kokkurinn til og eldaði handa mér pizzu með skinku, sveppum, hvítlauk og Gorgonzola.
Í glugganum á Perlunni er núna skilti sem á stendur c.a.:
Af fjölskyldulegum ástæðum höfum við ákveðið að hætta rekstri. Frá og með 1. september tekur við staður sem mun bjóða upp á rússneskt eldhús. Við þökkum öllum þeim kúnnum sem hafa borðað hjá okkur í gegnum árin, og vonum að þið haldið áfram að koma hingað til nýrra eiganda.
Andoline fjölskyldan.
Skarð Perlunnar verður ekki fyllt. Það er hætt við því að neysla mín á ítölsku fóðri eigi eftir að dragast all verulega saman. Hver veit þó nema rússnesk kartöflusúpa geti fyllt skarð pizzunnar.