Sögur af Mjaðarvöllum

Bjór dagsins kemur að þessu sinni frá Friesische brugghúsinu í smábænum Jever í norður Þýskalandi. Bæinn þekki ég ekki af neinu öðru en Jever bjórnum sem er bruggaður þar, en það má nú sjálfsagt finna þarna nokkrar gamlar kirkjur og styttur af heilagri Maríu.

Friesische brugghúsið var stofnað árið 1848 og telst því í hópi nýrra brugghúsa í Þýskaland. Þar sem brugghúsið getur ekki vitnað í langa hefð til að upphefja vörurnar sínar, þá leggja þeir mikla áherslu á að þeir séu að nota nýjustu tæki og tól við sína framleiðslu. Þeir segja að tækin þeirra fái sanna bjóráhugamenn til þess að kikna í hnjánum, svo flott séu þau.

Bjór dagsins er Jever Pilsner. Þetta er klassískur ljós pilsner, 4.9% að styrkleika. Brugghúsið villa meina að leyndarmál bjórsins sé vatnið, það sé töluvert mýkra heldur en gengur og gerist í Þýskalandi (sér í lagi þegar sunnar dregur) og því geti þeir leyft sér að hafa aðeins meira af humlum.

Bjórinn hellist mjög vel í glasið. Froðan fer ekki úr böndunum eins og stundum vill gerast, sér í lagi þegar verið er að meðhöndla íslenska framleiðslu.

Um leið og ég rek nefið ofan í glasið finnst að hér er eitthvað rammara á ferð en ég er vanur að drekka. Fyrsti sopinn lofar þó strax góðu. Ég finn að bjórinn er nokkuð gosminni en venjulegur helles bjór og sérstaklega er gosið einhvernveginn fínna (sem er dæmigert fyrir pilsner).

Ríkt humlabragð er það sem tekur á móti manni. Það minnir einna helst á blöndu af bock bjór og tékkneskum Böðvari. Eftirbragðið er nokkuð rammt og kallar ákveðið á næsta sopa til að skola munninn. Úr þessu verður keðjuverkun sem erfitt er að stoppa.
Froðan er nokkuð fljót að falla en hverfur þó ekki alveg. Þegar síðasti sopinn er drukkinn er enn smá eftir, sem vissulega er mikið gæðamerki.

Fyrir minn smekk er bjórinn aðeins of rammur/of mikið humlabragð. Það er þó ekki beint hægt að setja út á bragðið á neinn hátt. það er alls ekki neitt “djöfull á ég eftir að vera þunnur, slappur og veikur af því að drekka þennan bjór” bragð af bjórnum.