Snúinn niður með varnarúða - á stolnu hjóli
Ég lenti í þeirri skemmtilegu reynslu núna áðan að vera stoppaður á hjólinu af þungvopnaðri þýskri leynilögreglu. Ekki bara var ég nýbúinn að fara yfir á rauðu ljósi, heldur var ég líka að taka fram úr gömlum kalli á hjóli sem fór allt of hægt, ég var því úti á miðri götu í stað þess að halda mig hæfilega til hliðar.
Hinn meinti glæpur minn var þó ekki brot gegn umferðarlögum heldur þótti þeim grunsamlegt að karlmaður af minni stærðargráðu væri á svona litlu (ákaflega karlmannlegu) kvennmannshjóli og hjólið hlyti því að vera stolið!
Eftir að ég lék leikinn “Do you speak english?” þá varð þetta allt miklu þvingaðra, því hvorugt þeirra talaði ensku. Þau gátu þó sagt mér að þau væru að leita að stolnum hjólum. Þau náðu líka að stama upp úr sér að maður ætti að ganga með vegabréf á sér en eina skilríkið mitt var 20 EUR seðill. Ég veit hins vegar ekki hvort það sé algengt að múta löggunni hérna svo ég beið með það. Það var þó ánægjulegt að fá smá þýskt uppeldi. Hér eftir veit ég að vegabréfið á að vera í vasanum.
Það var áhugavert fylgjast með lögreglunni að störfum. Þau skoðuðu hjólið hátt og lágt, tóku niður serial númer, opnuðu og lokuðu lásnum á hjólinu, hringdu símtöl, kölluðu í talstöðina og skrifuðu á einhverja miða. Eftir um það bil 10 mínútur fékkst það á hreint að hið stolna hjól var alls ekki stolið. Ég var því laus undan armi laganna, eða eins og hin hundtrygga aðstoðarkona sagði á reiprennandi ensku: “OK”.
Því miður voru þetta ekki félagarnir Derrick og Harry Klein. Þeir hefði aldrei látið sjá sig á Hondu-jazz leynilögreglubíl.