Sögur af Mjaðarvöllum

Bjór dagsins að þessu sinni er Erdinger Urwiesse sem kemur frá Erdinger Weißbräu brugghúsinu staðsettu í smábænum Erding í úthverfi Münchenar.

Erdinger Weißbräu var stofnað árið 1886. Eins og nafnið gefur til kynna liggur sérhæfingin í hveitibjórum. Ólíkt mörgum öðrum brugghúsum þá er allur bjórinn þeirra bruggaður í brugghúsinu í Erding. Það er því ekki hægt að fá átöppunarleyfi fyrir bjórinn annarsstaðar. Bjórinn er fluttur út til yfir 70 landa og er brugghúsið stærsti framleiðandi hveitibjórs í heiminum í dag.
Í dag framleiðir brugghúsið 9 sortir af hveitibjórum, þar af er ein án áfengis og ætti því varla að telja með.

Á Íslandi hefur lengi vel verið hægt að kaupa Erdinger Mit feiner Hefe, ljós hveitibjór sem rennur ljúft niður. Það er sá bjór sem maður fær í brugghúsinu ef maður er ekki með neinar séróskir.

Bjór dagsins er að þessu sinni glæný bjórtegund frá Erdinger Weißbräu, Erdinger Urweisse. 11. desember síðastliðinn var bjórnum hellt á fyrstu flöskurnar upp í Erding. Bjórinn er 5.2% að styrk og er auðvitað bruggaður samkvæmt Þýsku hreinleikalögunum frá 1516.

Bjórinn er fallega gulur á lit með þéttu gruggi. Froðan fór nokkuð úr böndunum þegar ég hellti í glasið en var þó fljót að komast á réttan stað aftur.

Fyrsti sopinn er ljúfur, en ekki eins spennandi og ég hafði vonast eftir. Ýmis brögð koma þó fram, en ekkert þeirra er neitt sérstaklega áberandi, kannski einhver blanda af sveskjum, banana og birki (og jafnvel smá af viðbrenndu knödeli). Eftirbragðið er örlítið rammt og kallar ekki grimmt í næsta sopa. Það er helst að mann langi í einhvern annan bjór til að hreinsa munninn. Bjórinn er nokkuð léttur í munni, ólíkt því sem maður á að venjast með hveitibjóra.

Erdinger Urweisse fær ekki háa einkunn hjá mér. Það vantar miklu meiri fyllingu og þéttara bragð. Einnig er afleitt ef fyrsti sopinn kallar ekki strax á þann næsta. Ég get því ekki mælt með þessu nýja spili Erdinger manna.

Um daginn fórum við Ásta í skíðaferð til Austurríkis. Tilefnið var nokkur aukning í aldri hjá mér, í raun má eiginlega segja að ég hafi mjakað mér yfir á fertugsaldurinn.

Bærinn sem við gistum í heitir Söll. Skíðasvæðið upp af bænum er einn hluti af stærsta samhangandi skíðasvæði Austurríkis. Þar er hægt að renna sér endalaust eftir nýjum brekkum og ferðast langar vegalengdir inn eftir dalnum. Þessa þrjá daga sem við vorum þarna vorum við því nánast allan tímann að prufa nýjar brekkur.

Fáir eru betri knödelgerðamenn en Austurríkismenn og óvíða bragðast knöðlarnir betur en uppi á hæsta tindi*

Sá gamli þurfti svo auðvitað að hvíla sig eftir erfiðan dag í brekkunum

Veðrið lék við okkur allan tímann, skyggni ágætt og enginn stormur.

Ásta áður en hún brunaði niður fjallið.

* Fyrir áhugasama þá er þetta girnileg beikonknödelsúpa (með súrdeigsbrauði) sem bragðaðist jafnvel enn betur en má dæma af myndinni.

Jólin fóru venju samkvæmt vel fram. Hápunktur þeirra í þetta skiptið var þegar ég og Finnbogi elduðum heimagert knödel sem léttan forrétt. Um afganginn af veislunni sá svo Þröstur, sem eldaði nautalund í aðalrétt og heimalagaðan ís í eftirrétt.

Knödel er einn af þeim réttum sem af einhverjum orsökum hefur ekki náð nógu mikilli útbreiðslu á Íslandi. Þeir sem til þekkja vita hins vegar að þetta er einn af hápunktum þýska eldhússins. Í raun er ekki hægt að tala um svínakjöt og bjór nema minnast á knödel í sömu andrá.

Til eru óendanlega margar tegundir og útfærslur af knödeli. Vinsælast hér í Bæjaralandi eru þó brauðknödel og kartöfluknödel. Einnig hef ég smakkað hveitibjórsknödel sem var mjög gott.
Knödel er oftast borið fram sem meðlæti með vel elduðu svínakjöti og hefur það megin hlutverk að sjá um að soga alla sósuna upp af disknum inn í sig. Knödel er alltaf þriðju eða fjórðu kynslóðar matvara þ.e. mest allt af innihaldinu er vel eldað og brasað þegar knödelið er búið til og svo er það allt hnoðað saman, soðið og steikt. Knödel kemst því líklegast seint í matreiðslubækur þeirra sem aðhyllast hráfæði.

Tegundin sem við elduðum var Kartöfluknödel með bjórsósu og rauðkáli.

Hér gefur að líta grunninn þegar búið er að hnoða saman kartöflum, mjöli, beikoni, smjöri og allskonar kryddum í góðan deighleif:

Eftir að búið var að sjóða knödelið í var það skorið niður og steikt hressilega í miklu smjöri. Eins og sést augljóslega á þessari mynd liggur líka beint við að rífa knödelið niður eftir steikingu, blanda því saman við egg og hveiti, og steikja svo snitzel upp úr því:

Með knödelinu var borin fram dýrindis heimalöguð bjórsósa. Einnig var góð sletta af rauðkáli látin fylgja með:

Með knödelinu drukkum við svo dökkan Kalda sem féll mjög vel að bjórsósunni og small auðvitað við knödelið.

Loksins fékk ég fleiri Derrick þætti á í hús.
Betra sjónvarpsefni þekkist auðvitað ekki.

Við Dabbi skelltum okkur á skíði í gær til Kaltenbach. Undanfarið hefur mikið snjóað í Austurríki þannig að skíðasvæðin eru mörg hver búin að opna.

Skíðafærið var eins og best verður á kosið auk þess sem brekkurnar voru svo gott sem tómar. Það eina sem hefði getað verið betra var dagsformið mitt… en lappirnar voru hissa á að vera mættar í skíðaskó og áttu alls ekki von á því að þurfa erfiða heildan dag í brekkunum. Það vill til að það eru næg verkefni sem hægt er að snúa sér að þegar lappirnar gefast upp.

Nokkrar myndir frá því í gær:

Mbl.is flytur þau stórtíðindi að íbúar Þýskalands, Austurríkis og Sviss ætli að slökkva ljósin heima hjá sér klukkan átta í kvöld.

Ég get ekki séð að þetta breyti neinu. Það eru alltaf öll ljós slökkt hvort eða er, það tímir enginn að láta ljósin loga. Stundum held ég að það sé rafmagnslaust í hverfinu mínu, en svo stuttu síðar man ég að í kringum mig búa hagsýnir/nískir Þjóðverjar (og blankir Tyrkir) sem láta birtuna af næsta ljósastaur nægja fyrir heimilið uns birtir næsta dag.

Íslendingafélagið í München hélt venju samkvæmt Fullveldisdaginn hátíðlegan. Í þetta skiptið lá leiðin á Weisses Brauhaus sem er staðsett í hjarta borgarinnar, rétt við Marienplatz.
Ekki bara býður brugghúsið upp á besta hveitibjór í heimi, heldur er maturinn alveg stórkostlegur.

Hér gefur á að líta svínakjötshleifinn í Aventinusarbjórsósunni (auðvitað með kartöfluknödeli) sem ég borðaði.

Því miður náði ég ekki mynd af weißbierknödelinu sem Formaðurinn át, en ég held að ég hafi aldrei séð jafn girnilegt knödel á ævinni. Ég náði hins vegar fínni mynd af svíninu sem Davíð át

Takið eftir hvernig svín og knödel nánast renna saman í eitt…

Eftir staðgóðan hádegismat og einn bjór var haldið á jólamarkaðinn þar sem áhugasamir gátu fengið sér smá Glühwein að drekka.

Eftir stutt stopp í Dallmayr þar sem keyptar voru unnar kjötvörur hófst svo afmælisveisla hjá Davíð. Þar var boðið var upp á Agustiner bjórtunnu sem lagðist mjög vel í gesti.

Davíð fær hrós fyrir góða veislu. Sérstaklega vil ég minnast á pinnamatinn, sem var virkilega framúrskarandi!

Svona eiga þeir félagar skinka og salami að líta út (3 tegundir af skinku og 6 af salami):

Af einhverjum orsökum er þetta kallað skinka á íslandi:

Svona samanpressaða saltdrullu veit ég ekki hvort hægt sé yfir höfuð að kaupa í München. Allavega fæst hún ekki hjá lókal slátraranum mínum.

Það skrýtnasta af öllu er svo að skinkan sem ég kaupi hérna úti, kostar miklu minna heldur en sú íslenska.

Ég vil endilega vekja athygli allra sjóndapra á því að ný og glæsileg gleraugnaverslun er búin að opna í hjarta Hafnarfjarðar. Verslunin heitir Sjónlínan og eru eigendur hennar Pétur bróðir og konan hans.

Sjá nánar á stórglæsilegri heimasíðu Sjónlínunnar

Sinfóníuhljómsveit Íslands hélt glæsilega tónleika í gærkvöldi hér í München. Heiðurskonsúll Íslands í München, Friederich N. Schwarz, bauð íslendingunum í borginni þangað auk þess sem hann var með flotta móttöku eftir tónleikana. Á dagskrá voru íslensk lög auk einnar svítu eftir Carl Nielsen.

Þar sem Rúnar bróðir leikur með hljómsveitinni þótti ástæða til að fagna hressilega eftir tónleikana. Ég tók því frá borð á ítölskum veitingastað hér í nánd þangað sem helstu þungaviktarmenn úr hljómsveitinni (horn + slagverk) og kjarninn úr SÍMON-i mætti. Þegar lokaði þar var svo haldið heim á Schellingstrasse þar sem kassi af Agustiner bjór beið örlaga sinna.

Þegar leikar stóðu sem hæst og diskurinn “Björgvin og Sinfó” var rétt farinn að hitna kom elskulegur nágranni minn sem býr fyrir ofan mig og þrumaði yfir mig. Kjarninn í þeirri ræðu var í stuttu máli:

Það er nefnilega þannig að ef að þú ert þýskur, nágranninn fyrir neðan þig hefur ekki haldið alvöru hávaða partý í meira en 9 mánuði, þú ert á aldrinum (25-30) og átt ekki börn, þá verður þú að komast í rúmið á laugardagskvöldi í síðasta lagi klukkan eitt eftir miðnætti, annars gætir þú átt yfir höfði þér að sofa frameftir daginn eftir… og það á sunnudegi. Það er eitthvað sem maður vill ekki lenda í.

En kvöldið var gott og allir skemmtu sér vel (nema auðvitað vansvefta fólkið fyrir ofan mig). Hugsanlega voru þó einhverjir þreyttir sem þurftu að vakna 5:30 til að taka rútu áleiðis heim.