Ég vil endilega vekja athygli allra sjóndapra á því að ný og glæsileg gleraugnaverslun er búin að opna í hjarta Hafnarfjarðar. Verslunin heitir Sjónlínan og eru eigendur hennar Pétur bróðir og konan hans.
Sjá nánar á stórglæsilegri heimasíðu Sjónlínunnar
Sinfóníuhljómsveit Íslands hélt glæsilega tónleika í gærkvöldi hér í München. Heiðurskonsúll Íslands í München, Friederich N. Schwarz, bauð íslendingunum í borginni þangað auk þess sem hann var með flotta móttöku eftir tónleikana. Á dagskrá voru íslensk lög auk einnar svítu eftir Carl Nielsen.
Þar sem Rúnar bróðir leikur með hljómsveitinni þótti ástæða til að fagna hressilega eftir tónleikana. Ég tók því frá borð á ítölskum veitingastað hér í nánd þangað sem helstu þungaviktarmenn úr hljómsveitinni (horn + slagverk) og kjarninn úr SÍMON-i mætti. Þegar lokaði þar var svo haldið heim á Schellingstrasse þar sem kassi af Agustiner bjór beið örlaga sinna.
Þegar leikar stóðu sem hæst og diskurinn “Björgvin og Sinfó” var rétt farinn að hitna kom elskulegur nágranni minn sem býr fyrir ofan mig og þrumaði yfir mig. Kjarninn í þeirri ræðu var í stuttu máli:
Það er nefnilega þannig að ef að þú ert þýskur, nágranninn fyrir neðan þig hefur ekki haldið alvöru hávaða partý í meira en 9 mánuði, þú ert á aldrinum (25-30) og átt ekki börn, þá verður þú að komast í rúmið á laugardagskvöldi í síðasta lagi klukkan eitt eftir miðnætti, annars gætir þú átt yfir höfði þér að sofa frameftir daginn eftir… og það á sunnudegi. Það er eitthvað sem maður vill ekki lenda í.
En kvöldið var gott og allir skemmtu sér vel (nema auðvitað vansvefta fólkið fyrir ofan mig). Hugsanlega voru þó einhverjir þreyttir sem þurftu að vakna 5:30 til að taka rútu áleiðis heim.
Bjór dagsins kemur að þessu sinni frá Friesische brugghúsinu í smábænum Jever í norður Þýskalandi. Bæinn þekki ég ekki af neinu öðru en Jever bjórnum sem er bruggaður þar, en það má nú sjálfsagt finna þarna nokkrar gamlar kirkjur og styttur af heilagri Maríu.
Friesische brugghúsið var stofnað árið 1848 og telst því í hópi nýrra brugghúsa í Þýskaland. Þar sem brugghúsið getur ekki vitnað í langa hefð til að upphefja vörurnar sínar, þá leggja þeir mikla áherslu á að þeir séu að nota nýjustu tæki og tól við sína framleiðslu. Þeir segja að tækin þeirra fái sanna bjóráhugamenn til þess að kikna í hnjánum, svo flott séu þau.
Bjór dagsins er Jever Pilsner. Þetta er klassískur ljós pilsner, 4.9% að styrkleika. Brugghúsið villa meina að leyndarmál bjórsins sé vatnið, það sé töluvert mýkra heldur en gengur og gerist í Þýskalandi (sér í lagi þegar sunnar dregur) og því geti þeir leyft sér að hafa aðeins meira af humlum.
Bjórinn hellist mjög vel í glasið. Froðan fer ekki úr böndunum eins og stundum vill gerast, sér í lagi þegar verið er að meðhöndla íslenska framleiðslu.
Um leið og ég rek nefið ofan í glasið finnst að hér er eitthvað rammara á ferð en ég er vanur að drekka. Fyrsti sopinn lofar þó strax góðu. Ég finn að bjórinn er nokkuð gosminni en venjulegur helles bjór og sérstaklega er gosið einhvernveginn fínna (sem er dæmigert fyrir pilsner).
Ríkt humlabragð er það sem tekur á móti manni. Það minnir einna helst á blöndu af bock bjór og tékkneskum Böðvari. Eftirbragðið er nokkuð rammt og kallar ákveðið á næsta sopa til að skola munninn. Úr þessu verður keðjuverkun sem erfitt er að stoppa.
Froðan er nokkuð fljót að falla en hverfur þó ekki alveg. Þegar síðasti sopinn er drukkinn er enn smá eftir, sem vissulega er mikið gæðamerki.
Fyrir minn smekk er bjórinn aðeins of rammur/of mikið humlabragð. Það er þó ekki beint hægt að setja út á bragðið á neinn hátt. það er alls ekki neitt “djöfull á ég eftir að vera þunnur, slappur og veikur af því að drekka þennan bjór” bragð af bjórnum.
Hvet alla til þess styðja Villa félaga minn til þess að fá vel yfir 8 milljón áhorf á sjónlistargjörninginn sinn. Sjá nánar Man Eats Cake!.
Síðasta föstudag komu þyrstir félagar mínir í heimsókn. Eftir langt flug og erfiða lestarferð komumst þeir loks á fyrsta áfangastað, Augustiner Biergarten.
Eftir nokkrar bjórkrúsir var svo ákveðið að sækja töskurnar sem biðu á brautarpallinum á aðalbrautarstöðinni og fara heim.
Daginn eftir hófst Oktoberfest með því að Ude borgarstjóri sló kranann í fyrstu bjórtunnuna stundvíslega 12:00 og þambaði í kjölfarið fyrstu krúsina. Við fórum í okkar fínustu föt og skunduðum upp á Engi (Theresienwiese) .
Því miður höfðu nokkur hundruð þúsunds manns ákveðið að koma á sama tíma og við, þannig að við komumst hvergi inn í bjórtjald til að drekka.
Því vandamáli var snarlega reddað og skunduðum við í Augustiner bjórgarðinn, þar sem sætin frá því í gær biðu heit eftir okkur.
Eftir góðan dag í bjórgarði hélt Formaðurinn (formaður Íslendingafélagsins) létt SingStar partý. Þar sem búið var að ákveða að næsti dagur yrði “Stóri Oktoberfest dagurinn”, þá rukum við þaðan út rétt áður en fór að birta.
Á sunnudeginum mættum við svo hressir á Engin kl. 11. Því var auðvitað fagnað með bjórkrús
Einnig vakti athygli okkar girnilegt würst salat á næsta borði
Þessi var víst líka með würst salat, myndin heppnaðist bara illa
Þegar líða tók á daginn jókst stemmarinn í tjaldinu
Á einhverjum tímapunkti þótti öllum nema okkur ráðlegast að við færum heim. Þegar út var komið söng ég íslensk þjóðlög fyrir viðstadda eins og sést hér
Helstu hápunktar þessa dags voru:
Þetta var því mjög vel heppnaður dagur.
Þar sem ég var ekki í orlofi þurfti ég að mæta hress til vinna næstu daga. Félagarnir héldu þó áfram uppteknum hætti og drukku menningu Bæjaralands í sig eins og svampar.
Á miðvikudaginn fórum við svo á Völlinn og sáum þar FC Bayern kenna Cottbus mönnum að spila fótbolta. Að venju átti Olli stórleik, og fór leikurinn 5-0 fyrir okkar mönnum.
Eftir þessa erfiðu daga sit ég hér með grænt jurtate og reyni að jafna mig. Einn daginn jafna ég mig kannski.
Eftir 6 daga hefst Oktoberfest. Af því tilefni makaði ég þrárri svínafeiti í Lederhosurnar mínar svo þær verrði örugglega reddý þegar kallið kemur.
Ein af best heppnuðu myndum sem ég náði á Oktoberfest í fyrra
Á næsta föstudag koma svo góðir gestir, Finnbogi og Þröstur, til þess að taka þátt í hátíðarhöldunum. Lifrin á því eftir að fá að finna fyrir því á næstu vikum…
Þá er ég kominn til baka úr litlu Kaupmannahafnar ferðinni.
Ég, eins og flestir samlandar mínir, naut þeirra miklu forréttinda að læra dönsku í örugglega 8 ár í grunn- og framhaldsskóla. Með þetta nám á bakinu átti ég því von á því að koma sterkur inn þegar kæmi að því að tala við heimamenn.
Því miður varð ég fyrir ansi miklum vonbrigðum. Ég skildi ekki stakt orð í dönskunni auk þess sem enginn dani skildi dönskuna mína.
Þetta myndband hérna (úr norskum skemmtiþætti) segir eiginlega allt sem segja þarf:
Ætli ég geti ekki fengið endurgreiddan útlagðan kostnað við dönskunámið mitt…
Veit einhver hvort þetta sé sama Bjórvinafélag og var stofnað á einhverri skítugri subbuknæpu í Reykjavík 1. mars fyrir svona 5-7 árum?
Ég man ekki betur en ég hafi verið á stofnfundi þar, skráð mig og skilið eftir netfang, en síðan hefur ekkert gerst…
Þegar ég gekk fram hjá uppáhalds veitingastaðnum mínum áðan, La Perla, tóku á móti mér slæm tíðindi, staðurinn er hættur!
Síðast í gær gekk ég glaður þaðan út, með pizzu og lasagna, og bjóst ekki við öðru en að þangað gæti ég aftur farið í dag, rétt eins og alla aðra daga sem ég hef dvalið í München. Eigendurnir kvöddu mig í gær eins og alltaf og óskuðu mér góðrar kvöldstundar. Ekki óraði mig fyrir því að daginn eftir væri þetta allt saman búið. Hefði ég vitað það hefði ég kannski keypt aðeins meira og sett í frystinn.
La Perla var ítölsk trattoria eins og þær gerast bestar. Það var ítölsk fjölskylda, Andolina Maria, sem átti og rak staðinn.
Afi var heilinn á bak við reksturinn, hann hannaði upphaflega rekstrarmódelið. Hans hlutverk var aðallega að drekka bjór þangað til hann stóð stjarfur af gleði, auk þess sem hann slökkti ljósin á kvöldin. Einnig rakst maður alltaf á Afa inni á klósetti ef maður fór þangað. Amma sá um að skenkja í glösin, krydda og hella olíu á salatið, og síðast en ekki síst að drekka með Afa. Dóttirin sá svo um að þjóna til borðs og sonurinn (eða kall dótturinnar, aldrei verið viss hvernig hann tengdist inn í þetta) sá um að vaska upp, elda, ganga frá, skúra, þurrka af, opna staðinn á morgnanna og halda sig til hliðar í eldhúsinu svo enginn sæi hann.
Hver fjölskyldumeðlimur hafði sitt vel skilgreinda hlutverk og allir fóru eftir því samviskusamlega. Þessi skýra verkskipting var eitt af því sem gaf staðnum mikinn sjarma.
Þessa mynd tók ég fyrr í dag. Líklegast get ég útilokað að framkvæmdirnar fyrir utan Perluna tengist því að Afi hafi verið að grafa bílakjallara undir staðinn fyrst að hann er hættur…
Perlan hefur átt stað í huga mínum frá því ég kom fyrst til München, líklegast svona 15 ára gamall. Þangað var iðulega farið og borða og drukkið þegar Pétur bjó hérna. Af öllum þeim ítölsku stöðum sem ég hef farið inná stóð Perlan alltaf uppúr. Það skemmdi heldur ekki að ljósi bjórinn sem boðið var uppá var Augustiner og hveitibjórinn var frá Schneider fjölskyldunni.
Eftir að ég flutti til München hef ég verið reglulegu gestur þarna, ýmist tekið með mér mat heim, eða setið þarna og notið alls þess sem staðurinn hefur uppá að bjóða. Á Perluna hef ég farið með flesta þá gesti sem til mín hafa komið og allir hafa þeir verið ánægðir. Það sem gefur svona stöðum gildi er fjölskyldustemmningin. Þarna var alltaf sama fólkið sem tók á móti manni, þekkti mann og ég þurfti ekki nema segja orðið “Pizza” þá hljóp kokkurinn til og eldaði handa mér pizzu með skinku, sveppum, hvítlauk og Gorgonzola.
Í glugganum á Perlunni er núna skilti sem á stendur c.a.:
Af fjölskyldulegum ástæðum höfum við ákveðið að hætta rekstri. Frá og með 1. september tekur við staður sem mun bjóða upp á rússneskt eldhús. Við þökkum öllum þeim kúnnum sem hafa borðað hjá okkur í gegnum árin, og vonum að þið haldið áfram að koma hingað til nýrra eiganda.
Andoline fjölskyldan.
Skarð Perlunnar verður ekki fyllt. Það er hætt við því að neysla mín á ítölsku fóðri eigi eftir að dragast all verulega saman. Hver veit þó nema rússnesk kartöflusúpa geti fyllt skarð pizzunnar.
Um daginn kíkti í heimsókn fyrrverandi vinnufélaginn og Hróarskeldufarinn Vilhjálmur Stefánsson. Hann staldraði í nokkra daga hér í menningarborginni og undirbjó sig andlega sem og líkamlega fyrir hina blautu Hróarskeldurhátíð (sem hefur einmitt aldrei verið blautari heldur en núna).
Þrátt fyrir knappan tíma sem við höfðum náðum við þó öllu því helsta sem München og nágrenni býður uppá.
Við klifum Zugspitze sem er hæsta fjall Þýskalands.
Þarna uppi eru svo eitt af aðal skíðasvæðum þjóðverja, en því miður var ekki nógu mikill snjór til að skíða niður.
Þegar upp á topp var komið tók á móti okkur sá bjórgarður í Þýskalandi sem er í mestri hæð
Hér sést Villi virða fyrir sér stórkostlegt útsýnið alla leið yfir til Ítalíu. Það er ekki oft sem maður getur séð Þýskaland, Austurríki og Ítalíu frá einum og sama punktinum
Við kíktum svo aðeins á Schloss Neuschwanstein
Einnig var komið við í Andechs klaustrinu
og drukkinn bjór
Dagur í Salzburg er svo eitthvað sem allir þurfa að prófa
Því miður náði ég ekki fleiru markverðu á mynd.
Við fórum svo auðvitað í bjórgarð þar sem Villi heillaðist af hreinleikaræktaða bjórnum og vel saltaðri brezu með obazda. Ég á heldur engar myndir af því þegar góðkunningi Villa, Stilli Vebba, kíkti í stutta en snarpa heimsókn. Kannski að Villi eigi einhverjar myndir af honum.
Villi flaug svo héðan beint á Hróarskeldu þar sem hann svaf í þvagblandaðri leðju næstu daga á eftir. Myndir þaðan má finna hér.